จากเด็กน้อยตัวนิดเดียวเมื่อปีที่แล้ว เผลอแป๊บเดียว น้องแฮ็คส์ก็กลายเป็นเด็กขวบ ไม่ใช่เด็กเดือนอีกต่อไปแล้ว
นึกถึงตอนที่พาน้องแฮ็คส์กลับบ้านใหม่ๆ ลูกตัวเล็กมาก บอบบาง น่าทะนุถนอม วันๆ ทำกิจกรรมอยู่ไม่กี่อย่าง
ร้องไห้ กินนม อาบน้ำ เดินเล่น นอน
ผิวลูกดำๆ แดงๆ บางวันก็ดูขาวใส นั่งมองหน้าลูกแล้วก็ขำ บางทีก็น้ำตาซึมด้วยความซาบซึ้ง
ความรู้สึกของฉันที่เห็นหน้าลูกครั้งแรก ทั้งดีใจ ตื่นเต้น แปลกใจ
กลัว เป็นห่วง แต่ทั้งหมดนั้นเป็นเกิดจากความสุข ความสุขที่มีลูกมาเติบเต็มครอบครัวเรา
...
...
...
เด็กคนนี้แหละ ที่ออกมาจากท้องฉัน
(ในที่สุดก็เข้าใจว่า ทำไมพ่อแม่ถึงได้คิดว่าลูกตัวเองหล่อสวยสุด)
เวลาลูกนอน ก็นอนนิ่งๆ ท่านอนยังน่ารักเลย

ผ่านไป 1 ปี น้องแฮ็คส์ของฉันกลายเป็นหนุ่มแล้ว...
เป็นหนุ่มหล่อเสียด้วย ตัวขาว ตาโต หัวกลม ขนตายาว คิ้วได้รูป แก้มย้อย
ฉลาด ขี้โวยวายเป็นบางครั้ง แถมซนสุดๆ
วันเกิดครั้งแรกของน้องแฮ็คส์ ฉันตื่นเต้นมากกว่าวันเกิดตัวเองซะอีก
------------------------------------
วันเกิดของฉันปีนี้เลยไม่มีงานจัดงานใดๆ รอจัดพร้อมลูก
วันนี้น้องแฮ็คส์ใส่เสื้อ ผบ.ตร. บันทัดล่างสกรีนว่า "ผู้บริการเติมรักแห่งบ้าน"
ซึ่งจริงที่สุด ตั้งแต่มีน้องแฮ็คส์เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในครอบครัว
บ้านเราก็มีสีสันมากขึ้น จากเดิมที่พอทุ่มกว่า ร้านปิด ต่างคนก็ต่างเข้าห้องตัวเอง
เดี๋ยวนี้ต้องมาขลุกอยู่ด้วยกัน ขลุกในห้องที่น้องแฮ็คส์อยู่ เล่นกับเขา พูดคุยกับเขา ... สนุกดี
เด็กเล็กๆ นี่ทำอะไรก็น่ารักไปหมด ทำให้ผู้ใหญ่หัวเราะได้ตลอดเวลาเชียว
คอก็ยังไม่แข็ง
เวลาอุ้มต้องระวัง
ชอบโผไปหยิบโน่น คว้านี่
คนอุ้มก็ต้องระวังเหมือนกัน
ระวังว่าน้องแฮ็คส์จะดิ้นหลุดมือ T_T
เค้กวันเกิดก้อนแรกในชีวิต
น้องแฮ็คส์เป็นเด็กปีวัว
เค้กรูปวัวเหมาะมาก
เจ้าของวันเกิดยังไม่รู้เลยว่า วันนี้เป็นวันเกิดตัวเอง
เล่นซนตามประสา เหมือนทุกวัน
------------------------
น้องแฮ็คส์เป็นแฟนพันธุ์แท้ 7-11 แถวบ้านมาก
พนักงาน 7-11 และแม่ค้าแถวนั้นรู้กันหมดว่าวันนี้วันเกิดน้องแฮ็คส์
เขาเห็นกันตั้งแต่ลูกอยู่ในท้อง จนคลอด
คนอุ้มเดินไป 7-11 ตั้งแต่เล็กๆ
วันนึงไปหลายรอบ คนโน้นอุ้ม คนนี้อุ้ม
ถ้าเป็นฉันพาไป ... จะมีนมเปรี้ยวติดมา 1 ขวด ดูดระหว่างกลับบ้าน
ถ้าเป็นอากงพาไป ... จะมีไอติมติดมา 1 ถ้วย
ถ้าเป็นเหล่าโกวปุ๊ ... จะมีเพรทซ์รสข้าวโพดติดมา 1 กล่อง
--------------------------
น้องแฮ็คส์จำได้ว่า shelf นี้คือเพรทซ์ที่อาเหล่าโกวชอบพามาหยิบ
จ้องไม่วางตา
พยายามจะคว้าให้ได้ แต่กล่องที่จับได้ ไม่ใช่รสข้าวโพด
เอียงกล่องสักหน่อยจะได้หยิบได้
อ่า.....
ได้มาอยู่ในมือแล้ว
หน้าตาสะใจ+มีความสุขสุดขีด
แล้วถึงจะเปิดกินได้
มาม้าเอาเงินมาแค่ 20 บาท กะมาซื้อแค่น้ำแข็ง
หนูเลยอดกินเพรทซ์เลย
ยังเด็กเกินไป


